Tijdens een spelletje watervolleybal in het zwembad van een hotel, verdween Don McQuinn ineens onder water vanwege een hartstilstand. Zijn vrienden grepen direct in en reanimeerden hem, ogenschijnlijk zonder resultaat. De doktoren noemden het later 'ventriculaire tachycardie'. Volgens Don "ging het licht uit." Lees verder.
Mary Dunne fantaseert graag over de opa die haar echtgenoot geweest zou zijn. Ze denkt dat hij een leuke opa zou zijn geweest: vol verhalen en liedjes, en vol van de avonturen waar hij met zijn gezin altijd zo van genoot. Lees verder.
"Zonder die machine was het over en uit geweest. Ik zou er nu niet meer zijn."
Tijdens een spelletje watervolleybal in het zwembad van een hotel, verdween Don McQuinn ineens onder water vanwege een hartstilstand. Zijn vrienden grepen direct in en reanimeerden hem, ogenschijnlijk zonder resultaat. De doktoren noemden het later 'ventriculaire tachycardie'. Volgens Don "ging het licht uit."
"M'n vrienden zeiden plagerig dat ik de jongelui er bijna uit zwom", vertelt Don McQuinn. "Ik zei, ik mag dan wel oud zijn, ik ben nog niet dood. Maar nog geen 10 seconden later ging het licht uit. Ze hebben me verteld dat ik omhoog kwam om de bal te smashen, en vervolgens onder water verdween."
Dat hem dit zou overkomen, lag niet bepaald voor de hand. Don omschrijft zichzelf als een opa "die het nooit goed genoeg doet." Als voormalig marinier doorstond hij inspanningsonderzoeken met gemak. Met zijn 68 jaar voelt hij zich nog heel vitaal. Hij geniet van zijn succes als romanschrijver, maakt geregeld een flinke wandeling en gaat vaak zwemmen.
Hij vertoonde ook nooit symptomen van een hartkwaal.
Verder deed hij aan gewichtheffen. En als hij van tijd tot tijd gekeurd werd, bleek zijn gezondheid altijd uitstekend. Hij had ook een laag cholesterolgehalte. Hoewel er in zijn familie in het verleden wel hartproblemen waren, had Don er zelf nooit last van.
Tot hij ging volleyballen in het zwembad - iets wat hij nooit meer zal vergeten. Nadat hij 15 minuten lang gereanimeerd was, schoot een politieagent te hulp met een automatische externe defibrillator. De agent had pas een defibrillatortraining gevolgd, maar in de praktijk had hij het apparaat nog niet gebruikt.
De defibrillator werd op Dons borst geplaatst, waarna het apparaat automatisch het hartritme controleerde en aangaf dat de agent een stroomstoot moest toedienen. Eén stoot was voldoende om Don McQuinn weer tot leven te wekken.
"Die agent had de defibrillator nog niet eerder gebruikt."
"Zonder dat apparaat was ik er niet meer geweest", verklaart Don. "De agent gebruikte het voor het eerst, dan moet het dus wel betrouwbaar zijn. De defibrillator controleert het hart en geeft de uitslag door."
"Dat is juist zo geweldig", vertelt zijn vrouw Carol, "want het apparaat gaat alleen af als er sprake is van een echte hartstilstand."
Na een korte herstelperiode en de nodige 'plaagstootjes' van zijn vrienden, kon Don zijn leven weer gewoon oppakken — enkele veranderingen daargelaten. Tegenwoordig gebruikt hij minder alcohol, hoewel hij nog steeds graag wat gaat drinken met zijn vrienden. Hij is bezig aan zijn tiende roman en bezoekt ook conferenties voor schrijvers. Waar hij vooral dankbaar voor is, is het feit dat hij het er levend van heeft afgebracht.
"Ik denk wel dat ik nu wat meer naar binnen gekeerd ben, en wat gevoeliger", zegt Don. "En aan mijn eigen reacties merk ik, dat ik wat sympathieker geworden ben. Mijn emoties komen ook meer naar boven dan voorheen.
"Verder doe ik niets speciaals, behalve heel goed rekening houden met mezelf. Daar gaat het om. Ik geniet enorm van het leven en zolang ik kan, wil ik blijven werken."
Mary Dunne wil voorkomen dat anderen hetzelfde lot treft.
Mary Dunne fantaseert graag over de opa die haar echtgenoot geweest zou zijn. Ze denkt dat hij een leuke opa zou zijn geweest: vol verhalen en liedjes, en vol van de avonturen waar hij met zijn gezin altijd zo van genoot.
Op 7 juni 1996 overleed Cyril Dunne thuis in Chicago aan de gevolgen van een hartstilstand. Hij was goed gezond, slank en leek niet vatbaar voor een hartkwaal. Op de leeftijd van 52 jaar liet hij een vrouw en 4 kinderen achter.
"Ons leven veranderde die dag voorgoed."
"We hebben een vader verloren, een echtgenoot, een vriend, een coach, een mentor, een pa. In plaats van het gezin Dunne, zijn we nu een één-oudergezin.
"Als je zoiets hebt meegemaakt, word je je veel meer van jezelf bewust. Ik vind het heel moeilijk om op vertrouwde plekken te komen. Bekenden die je in de winkel tegenkomt, vermijden je omdat ze niet weten wat ze tegen je moeten zeggen. Ik had nooit gedacht dat ik mijn dochter bij haar huwelijk de kerk binnen zou leiden. Haar vader zou dat doen en ik zou gewoon vooraan zitten."
"Een defibrillator had een groot verschil kunnen maken."
De eerste hulpverleners die na de telefonische oproep bij het huis arriveerden, waren een paar brandweermannen met een zuurstoftank. Zij kwamen negen minuten na de oproep bij het huis aan, en die minuten waren cruciaal voor Cyril.
"Ik heb de aandoening van mijn man naderhand met onze huisarts besproken. Volgens hem had het heel anders kunnen aflopen als de juiste medische zorg (defibrillatie) op tijd voorhanden was geweest. "Een defibrillator had een groot verschil kunnen maken, denk ik." Ons leven zou er nu zo anders hebben uitgezien."
Omdat ze hier zo van overtuigd is, heeft Mary Dunne actie ondernomen om te voorkomen dat anderen hetzelfde lot treft. Dankzij haar initiatief moeten op alle brandweerwagens en andere hulpverleningsvoertuigen in Chicago nu defibrillators aanwezig zijn.
"Ik denk dat de burgers van Chicago wat veiliger zijn door mijn inspanningen", zegt Mary Dunne. "Als men nu het alarmnummer belt en de brandweer verleent eerste hulp omdat er geen ambulance beschikbaar is, dan is er in ieder geval een defibrillator aanwezig waar de hulpverleners mee overweg kunnen."
Defibrillators behoren steeds vaker tot de standaarduitrusting op locaties als luchthavens. Ook in vliegtuigen en op de werkplek zijn ze in toenemende mate te vinden. Maar Mary Dunne vindt dat automatische externe defibrillators ook thuis een groot verschil kunnen maken.
"Ik hoop dat mijn inspanningen worden opgepakt, en dat men gaat beseffen hoe gemakkelijk automatische externe defibrillators werken en dat men inziet dat deze apparaten in alle gebouwen nodig zijn, ook in huis."
